To już prawie koniec lipca! :)

Wakacje pożerają nas swoimi gorącymi i szybkimi dniami! Tyle się dzieje, że trudno to ogarnąć :) Od czego by zacząć... Przede wszystkim: Bóg jest dobry. Tak. Odkrywamy to każdego nowego dnia. Jesteśmy szczęśliwe, że możemy robić to, co lubimy: śpiewać, śmiać się i jeść, spotykać wspaniałych ludzi, być z rodziną, cieszyć się latem, planować i realizować powoli to, o czym marzymy (Australia...). Do tego wszystkiego jakoś w międzyczasie udało nam się obu skończyć studia, i to skończyć bardzo dobrze - dosłownie :) Dzięki Bogu!

W jakim punkcie na osi czasu teraz jesteśmy?

Za nami:

1. Zlot "Decydujący Moment" w Iławie, na którym wspierałyśmy wokalnie Zdobywców. Mogłyśmy także zaśpiewać jedną z naszych piosenek ("Ty przenikasz mnie") i spotkała się ona z bardzo ciepłym przyjęciem, co nas bardzo, bardzo cieszy :) Mimo że pierwszy raz byłyśmy na zlocie i nie do końca wiedziałyśmy, czego się mamy spodziewać, bardzo nam się cała impreza podobała. Zaproszeni goście mówili świetne kazania w bardzo przystępny i jasny sposób, a czas uwielbienia był naprawdę niezwykły i niezapomniany :)

2. Za nami także koncert z okazji Dni Bytowa. Zostaliśmy odebrani bardzo pozytywnie, a nasza muzyka mogła przez 40 minut ogarniać echem cały Bytów :) Muzycznie i "energicznie" był to najlepszy z naszych trzech koncertów Bytowskich - i nie jest to opinia tylko nasza, ale większości, więc coś w tym musi być! :)

Przed nami:

Zbliża się wielkimi krokami kolejna impreza, na której będziemy towarzyszyć Zdobywcom - START w Garczynie. Jesteśmy podekscytowane i czekamy z niecierpliwością na ten czas :) W najbliższy weekend mamy też dwa emensisowe koncerty - w sobotę w Łękini, a w niedzielę w Lęborku. Będzie się działo :) Jest intensywnie i pracowicie, ale nie tak bardzo męcząco, jak satysfakcjonująco :)

Do zobaczenio/usłyszenia każdemu, kto to czyta :)

Pozdrawiamy Was gorąco! Albo nie: chłodząco. Z okazji takiego, a nie innego lata :)

Recenzja koncertu w 4 Stronach Świata

Jak pisałyśmy w poprzednim poście - ekipa Radia SAR napisała recenzję zeszłotygodniowego koncertu. Jesteśmy bardzo miło zbudowane ich wrażeniami, z przyjemnością cytujemy ich słowa:

"Restauracja "4 Strony Świata" znana jest nie tylko z serwowania dań z różnych regionów globu, ale także z organizowania imprez oraz koncertów – siłą rzeczy kameralnych (wymuszone jest to przez stosunkowo niewielką przestrzeń). W ostatnią sobotę lokal po raz kolejny stał się też "Sceną Promocji Młodych" – w tym wypadku zespołu Emensis z nurtu radosnego chrześcijańskiego pop-rocka. Mimo doświadczenia w organizowaniu tego typu przedsięwzięć, miejsce to w naszym przekonaniu jest mało sprzyjające dla występów artystycznych. Bądź co bądź jest to restauracja; mówiąc wprost i mało odkrywczo: tam się je. Nie wiemy jednak na ile jest to kwestia magnetyzmu i swojego rodzaju energii występującego wówczas zespołu, a na ile innych okoliczności przyrody, ale poza jednym momentem (kruszenie lodu przez barmana), nie pamiętamy, aby komukolwiek lub czemukolwiek udało się oderwać naszą uwagę od muzyki. Ale od początku. Zespół stanowią dwie młode, urocze siostry: Melania i Maja Nowotnik. Choć w wywiadach i podczas koncertów często podkreślają brak profesjonalnego muzycznego wykształcenia, jesteśmy przekonani, że nikt tego nie zauważa. Wręcz przeciwnie, zarówno wokalne solówki, jak i duety oraz śpiew na dwa głosy, hipnotyzują nawet najbardziej wybrednych melomanów. Dziewczyny wcześniej ograniczały się raczej do śpiewania w gronie rodziny i przyjaciół, śpiewają także w kościele, ale na szczęście w końcu zdecydowały się przejść od etapu "chowamy teksty w szufladzie" do "nagrywamy płytę". I chociaż istnieje powszechne przekonanie, że o Bogu młodzi słuchać nie chcą, to zespół Emensis udowadnia coś zupełnie odwrotnego. Wynika to nie tylko z ich talentu, ale przede wszystkim ze szczerej radości i autentyczności, którymi charakteryzuje się ich muzyka. Na albumie zatytułowanym "Miejsce startu", który swoją premierę miał jesienią zeszłego roku, znaleźć można 10 utworów z przemyślanymi tekstami i przyjemną muzyką (fragmenty można przesłuchać na stronie zespołu: http://www.emensis.pl). Już od dawna brakowało nam tak niebanalnej i radosnej uczty muzycznej. Chociaż można by się odrobinę przyczepić do aranżacji utworów na płycie (trochę brakuje tej szalonej energii i radości, które prezentują dziewczyny na żywo), to debiut należy zdecydowanie zaliczyć do udanych. Dowodem na to, jak szybko siostry Nowotnik dorobiły się sporego grona fanów, jest chociażby ogłoszenie ich debiutanckiego albumu płytą roku 2009 w plebiscycie internetowego Radia Chrześcijanin. Magnetyzm, charyzma, radość, miłość, nadzieja i szczerość – właśnie w ten sposób można podsumować sobotni koncert. Trudno jest nam stwierdzić jak wiele osób było wówczas w "4 Stronach Świata" z przypadku, a ile wybrało się specjalnie na ten koncert, ale na pewno nikt nie żałował swojej obecności. Na czas występu umilkły rozmowy, wszyscy obecni byli zasłuchani, a także zapatrzeni, bo dziewczynom nie można odmówić uroku osobistego.

Zespół grał w sobotę w składzie nieco innym niż na płycie. W akustycznej aranżacji piosenek dziewczynom towarzyszyli: Piotr Zając na gitarze elektrycznej oraz Filip Hydzik na gitarze elektro-akustycznej. Poza piosenkami znanymi z debiutanckiego albumu, pojawiło się również kilka nowych utworów, takich jak "All I know" czy "Follow you". Niektóre piosenki pod względem aranżacji przypominały twórczość Jasona Mraza i podobieństwo to nie jest przypadkowe, ponieważ jak sama przyznała później Melania jest to jeden z jej ulubionych wykonawców. Na zakończenie koncertu była także niespodzianka, czyli cover utworu Joan Osborne "One of us". No i oczywiście długo oklaskiwany bis w postaci utworu "What if" (który jednemu z nas najbardziej zapadł w pamięci). Bardzo pozytywnie naładował nas występ zespołu Emensis. Teraz marzy nam się kolejny album, a najlepiej także zapis koncertu. Albo kolejny koncert. A najlepiej wszystko, ale niekoniecznie naraz."

Autorami recenzji są: Ewa Lichnerowicz & Orest Hrycyna

Oryginalny artykuł można przeczytać klikając ten link.

Pozdrawiamy więc Ewę i Oresta i.... do zobaczenia i usłyszenia! :)

Koncert w 4 Stronach Świata

Wczoraj zagraliśmy nasz pierwszy koncert w Trójmieście! Restauracja 4 Strony Świata w Gdańsku organizuje cykliczne koncerty pod hasłem "Scena Promocji Młodych" i skorzystaliśmy z jej zaproszenia. Emensis wystąpiło w kameralnym składzie: Filip Hydzik na gitarze akustycznej, Piotr Zając na gitarze elektrycznej i my (M&M) oczywiście na strunach głosowych. W repertuarze było wiele niespodzianek, bo oprócz piosenek z naszej płyty zagraliśmy kilka Emensisowych nowości. Pojawił się na koniec w ramach niespodzianki również... jeden cover! Piosenka "One of us" Joan Osborne. Ku naszej radości na koncercie niezapowiedzianie i niespodziewanie pojawił się nawet Irek Kaczmar (autor wielu aranżacji na płycie i sesyjny basista grający z nami w większym składzie), ale tym razem jedynie w roli słuchacza :) Podsumowując wczorajsze wydarzenie można powiedzieć, że było muzycznie, swobodnie i momentami emocjonalnie :) Co o naszym koncercie myślą sami słuchacze, dowiemy się pewnie w niedługim czasie, bo wśród gości pojawiła się również ekipa ze wspomnianego w poprzednim poście Radia SAR, która zajmuje się pisaniem recenzji. Tak więc z niecierpliwością czekamy na ich wrażenia i na pewno damy znać gdzie będzie można recencję koncertu przeczytać. Pozdrawiamy wszystkich, którzy byli z nami wczoraj, dzięki za Waszą obecność! :)

Wywiad w Radio Sar

2 czerwca, w środę, byłyśmy gośćmi w audycji "Między dniem a snem", którą co tydzień prowadzi Łukasz Porada w radiu SAR. Rozmawialiśmy o naszej płycie, czekających nas koncertach, planach Emensis na przyszłość i kilku innych ciekawostkach :) Dla tych, którzy przeoczyli ten wywiad i nie mogą sobie tego darować, mamy wspaniałą wieść - umieściłyśmy nagranie audycji do odsłuchania online! Wystarczy kliknąć ten LINK albo znaleźć link "wywiad w Radio SAR" w menu na blogu w "WYWIADACH", po lewej stronie na dole. Miłego słuchania! :)

The Call

“It started out as a feeling
Which then grew into a hope
Which then turned into a quiet thought
Which then turned into a quiet word
And then that word grew louder and louder
_______________i'Till it was a battle cry”

The Call

Najpierw spodobała mi się ta muzyka. Znalazłam zespół, którego skład, melodie, teksty, aranżacje – wszystko mi się podobało. Mogłam tego słuchać godzinami i przeżywać cały czas na nowo. Potem zrodziła się nadzieja, że kiedyś będę w jakiś sposób w tym uczestniczyć... Może koncert? Koncert był. I ja na nim byłam. I było niesamowicie. Ale to nie ugasiło pragnienia, tylko je wzmocniło. Wtedy pojawiła się nieśmiała myśl... może by TAM pojechać?... Myśl ta szybko urosła i przybrała formę cichego słowa... Od tamtego czasu to słowo rosło i rosło, aż z czasem zamieniło się w okrzyk bojowy – bo każde marzenie jest w pewnym sensie wezwaniem do walki. I teraz właśnie jestem na froncie. Dzięki Bogu nie sama.

Louder and Louder
„O czym ona właściwie pisze?” – ktoś się pewnie zastanawia. Spieszę z wyjaśnieniami :) Zaczęłam słowami piosenki „The Call” Reginy Spektor, bo pasują do tego, co właśnie niezbyt jasno opisałam. A teraz nadszedł czas, by oficjalnie i bez owijania w bawełnę przyznać się, o czym właściwie mowa. Otóż... Zdecydowałyśmy z Melą postawić wszystko na jedną kartę – na to, co, jak wierzymy, jest najlepszym pomysłem na przyszły rok. Postanowiłyśmy zrobić wszystko, by w styczniu 2011 zacząć naukę w Hillsong International Leadership College w Australii. Chcemy lecieć na rok, nauczyć się, ile się da, a potem wrócić, by z nowymi siłami i zdolnościami zabrać się do pracy tu, w Polsce.

A Battle Cry
Zainspirowane muzyką Hillsong United, szukając drogi do wszechstronnego rozwoju i boskiej przygody, rzucamy się do walki o to marzenie. Z odwagą do boju stają z nami rodzina i przyjaciele. Ale tak naprawdę każdy może pomóc nam w tej bitwie. Jak? Można się modlić. Można dzielić się pomysłami. Można dawać dobre rady. Można wspierać finansowo. Będziemy wdzięczne za wszystkie oddziały bojowe :)
Chętni do walki proszeni są o zapoznanie się z zasadami współpracy:
* oddział ‘modlitewny’ – spotkania indywidualne lub grupowe z Generałem ;)
* oddział ‘pomysły i dobre rady’ – wysyłanie maili na adres emensis[maupiszon]emensis.pl
* oddział ‘wsparcie finansowe’ – przelew na moje konto oszczędnościowe stworzone specjalnie w celu zbierania funduszy na to marzenie:
21 1140 2004 0000 3302 6771 6055

No Need to Say Good Bye
Ci, których wiadomość o naszym wyjeździe smuci, mogą wziąć sobie do serca inny kawałek piosenki, od której zaczęłam.
Nie martwcie się, wrócimy. I wcale nie trzeba się żegnać, bo nasz blog będzie funkcjonował bez zmian, nawet zza oceanu :)

“You'll come back
When it's over
No need to say good bye”

Emensisowa trasa koncertowa

Tak, tak! 16-18 kwietnia podbijamy południe Polski! Powoli drukują się nasze plakaty, a my tymczasem ćwiczymy głosy. Dwa tygodnie temu miałyśmy akustyczną próbę z Szymonem. Było bardzo miło, słonecznie i kawowo :) Opracowywaliśmy nowe hiciory i przygotowaliśmy razem niespodzianki dla tych, którzy będą na koncertach. Otóż, prócz tego, że zagramy parę nowych emensisowych kawałków, będą też dwa covery. Nie możemy zdradzić jakie, bo nie byłoby niespodzianki ;) Powiemy tylko, że do jednego z nich początkowo nie byłyśmy przekonane, bo oryginał nie był do końca w naszym stylu. Ale jak to zagraliśmy i zaśpiewaliśmy... zmieniłyśmy zdanie :) Wszelkie wątpliwości się rozwiały - teraz już wiemy, że będzie czad :D Niedługo kolejne próby, tym razem w pełnym składzie. Stay tuned! ;)

"Miejsce startu" Płytą Roku 2009

Hurrra! Wygrałyśmy konkurs ogłoszony przez Radio Chrześcijanin na płytę roku 2009. Uzyskałyśmy ponad 50% głosów. To dla nas bardzo duże wyróżnienie, zwłaszcza, że krążek ukazał się dopiero pod koniec zeszłego roku i był to nasz debiut. Nagrodą w konkursie ma być dodatkowa promocja w Radio Chrześcijanin. Super ;D
Bardzo dziękujemy wszystkim za oddane na nas głosy! Wiemy, że było Was dużo :) Pozdrawiamy serdecznie!

Wyniki głosowania można zobaczyć tutaj:
http://radiochrzescijanin.pl/plyta-roku/

:)
:)

Przygód kulinarnych ciąg dalszy

Wpis dedykowany Pani Dziumdziurumdzium.

Nie wiem, czemu tak się dzieje, ale jak do tej pory moja największa inspiracja do pisania związana jest z przygodami kulinarnymi ;) Otóż mam zamiar dziś opisać historię mego obiadu.

Wróciłam z Gdańska koło 14 i jak każdy student poszłam... do łóżka odespać tydzień sesji. Wstałam koło 17:30 z burczącym brzuchem. Poszłam do kuchni. Słoiczki się skończyły, podobnie jak skończyła się moja ochota na ulubiony kryzysowy obiad Meli – ryż z jogurtem – trzeci dzień z rzędu. Do sklepu nie chciałam iść, bo „przecież na pewno znajdzie się w domu coś, co można zjeść”. Zwłaszcza, że na dworze –10, a w portfelu –20 ;) Zajrzałam więc do szafki i do lodówki, i postanowiłam rzucić wyzwanie temu, co tam zastałam, robiąc z tego obiad. Czułam się jak załoga Apollo 13, kiedy wymyślali coś z niczego, żeby przeżyć ;) A oto wynik inwentaryzacji:
- ryż
- kasza jęczmienna
- makaron spaghetti
- 2 plasterki sera
- 2 plasterki wędliny
- kukurydza w puszce
- ketchup
- majonez
- 3 ogórki kiszone
- mleko
- jogurt naturalny
- dżem
- sól, pieprz, cukier

Mogłabym zaproponować konkurs na najlepsze wykorzystanie tych składników... Jakieś pomysły? :) Ale skoro i tak obiecałam, że napiszę, co z tego wyszło, to napiszę co z tego wyszło.
Otóż najpierw ugotowałam i odcedziłam makaron. Potem zagotowałam troszeczkę mleka, rozpuszczając w nim kawałek sera żółtego. Do tego dodałam ugotowany makaron i łyżkę majonezu. Przyprawiłam solą i pieprzem. Następnie dosypałam 2 łyżki kukurydzy w puszcze. Spróbowałam. Brakowało mi tam pomidorów, ale musiałam poradzić sobie bez nich, więc pokroiłam drobniutko troszkę ogórka i dosypałam. A potem już tylko pożarłam wszystko. Smakowało jakoś pomiędzy spaghetti carbonarą a jakimś rodzajem sałatki makaronowej na ciepło.
Wnioski:
1. Nie korzystaj z tego pomysłu, jeśli masz do wyboru normalny obiad ;)
2. Jeśli trzeci dzień z rzędu czeka Cię ryż z jogurtem, nie bój się eksperymentować.
3. Eksperymentuj z jedzeniem wtedy, kiedy naprawdę burczy Ci w brzuchu – zwiększa to szanse adaptacyjne kubków smakowych (czyli cokolwiek zrobisz, powinno Ci smakować bardziej niż w przypadku uczucia sytości).

PS Jeśli należysz do osób, które jeszcze nie oddały głosu na płytę roku, nie zwlekaj! http://radiochrzescijanin.pl/plyta-roku/

bananowy wieczór od kuchni

Istnieją tacy, którzy chcieliby poznać przepis na bananowe ciasteczka. Oto zdradzam więc naszą tajną recepturę...

Przede wszystkim należy wybrać się do sklepu, najlepiej takiego, który jest tani, albo takiego, gdzie są codziennie niskie ceny. Tam, w odpowiednim dziale (kierunek: lodówki) trzeba znaleźć rulonik różniący się zewnętrznie od opakowania papieru śniadaniowego jedynie napisem "ciasto francuskie". Kiedy najważniejszy produkt już leży w koszyku/wózku, warto zaopatrzyć się także w paczuszkę cynamonu, banany i cukier. Żeby wszystko wyszło, w domu powinien znajdować się nóż oraz działający piekarnik wyposażony w blachę. Po zakupach należy odpocząć, a po odpoczynku można zabrać się już do dzieła.

Wyjmujemy ciasto i rozwijamy rulonik, po czym tniemy ciasto nożem na kwadraty (dla lubiących wyzwania: każdy o polu 17cm²). Ważne - ciasto powinno być cały czas na papierze, papieru jednak nie kroimy. Następnie obieramy banany i kroimy na kawałki. Na brzegu każdego kwadracika ciasta układamy jeden kawałek owocu, posypujemy to niewielką ilością cukru i cynamonu i zawijamy ciasteczka, nakładając na owocową górkę ciasto z drugiego końca kwadracika (wszyscy oczywiście rozumieją, co mam na myśli). Powstają ruloniki, które układamy równomiernie na papierze, papier równomiernie na blasze, blachę wsuwamy równiutko do piekarnika, który oczywiście wcześniej nastawiliśmy na około 180° (tylko dla wyjątkowych umysłów: 179,4879°). Po około 20 minutach (dla tych, którzy nie tracą wiary w swoje zdolności matematyczne: po 19 minutach 56 sekundach i 2 setnych) wyciągamy gotowe ciasteczka, nie zapominając o użyciu chwytaczek ręcznie wykonanych na szydełku przez naszą babcię, która zawsze wierzyła w nasze kulinarne zamiłowanie. Wykładamy ciasteczka na duży talerz, robimy herbatę (na którą przepisu już nie zamieszczę) i cieszymy się smakiem, by potem walczyć z próchnicą...

Taką mniej więcej recepturę zdradził nam Munio, kiedy dawno temu odwiedził Redę. Dodam jeszcze, że zamiast bananów można użyć jabłek. Sonia dokonała ostatnio wariacji tego przepisu, dodając do każdego ciasteczka tartą czekoladę. Można też skropić owoce sokiem z cytryny, żeby nie było za słodko. Zachęcam do eksperymentów. Podejmijcie kulinarne wyzwanie i dajcie znać o wrażeniach smakowych (bo przecież nie pisałam tego wszystkiego tylko po to, żebyście mieli co czytać)!

O Zwyczajach Mikołaja

Nasz Mikołaj zwany jest często Mikołajeniem. Sama nie wiem dlaczego, ale wiem, że co roku na karniszu w kuchni wisi coś, co w noc poprzedzającą szóstego grudnia Mikołajeń tam zostawił bądź zgubił, a na stole leży biała kartka wypisana (czasem równie białym) wierszem. Nikt nigdy nie przyłapał Mikołajenia na gorącym uczynku, bo jego wizyta odbywa się zawsze w nocy (która w naszym domu jest przestawiona bardziej niż sam czas i trwa mniej więcej od 2 do 11 wg zegara wdudziestoczterogodzinowego). Nasza Mikołajeniowa tradycja powstała kilka lat temu. I tak pierwszy wiersz zaczynał się słowami "Ośnieżone srebrne kule, by zawartość zjadać czule (...)", a na karniszu wisiały 4 srebrne kule: jedna dla Mamy, druga dla Taty, kolejna dla Meli i ostatnia dla mnie. Każda o innej zawartości, zgodnej z gustami adresatów. Potem były "Osrebrzone sopelenie", rok później Renifereń Mikołajenia zgubił swoje podkówenie (żebyście tylko wiedzieli, z czego oni robią te podkowy!), w 2008 Mikołaj zostawił swoją własną rękawicę, a w tym roku...

"A w tym roku: ZASKOCZENIE!
Nasz Mikołaj wyjątkowo inne teraz miał... natchnienie.
Żeby boczków nie hodować
I w swetrzyskach ich nie chować
Przyniósł cudo do skakania -
Zimowych wieczorów wspólnego spędzania
- dla BADZIUSI, co jest wzorem (w tańcu) dla swej wnusi ;)
- dla MAJENI, bośmy jej uśmiechu wszyscy stęsknieni
- dla MECHASA, w takt EMENSIS niech pohasa
- i dla MAJSTRA, niech swe kości tak rozrusza, jak w młodości

- A gościnnie dla MARYSI, niech na necie wciąż nie wisi :D"


Kto zgadnie, co było w prostokątnej srebrnej torbie wiszącej na środku kuchennego karnisza?

Przy tej okazji należy wspomnieć o jeszcze jednym domowym zwyczaju: ten, kto pierwszy zobaczy ślady po Mikołajeniu, mimo trudnej do opanowania ciekawości, zostawia wszystko w nienaruszonym stanie. Dopiero w porze obiadowej, gdy wszyscy domownicy (włączając w to Mikołajenia incognito) są zebrani razem przy kuchennym stole, nadchodzi odpowiednia chwila, by wspólnie odkryć tajemnice srebrnych niespodzianek.

bananowy wieczór

Dzisiejszy wieczór będzie wyjątkowy, bo za mniej więcej dwie godziny przyjedzie do Redy moja droga koleżanka Sonia. Jak już tu będzie, to sobie we trzy (Sonia, Mela i ja, bo Kasia pojechała do Bytowa) pogramy i pośpiewamy, zrobimy pyszną kolację i ciasteczka francuskie nadziewane bananami... A żeby było całkiem bosko, wypadałoby najpierw trochę posprzątać w domu. Dlatego kończę pisanie na dziś. Aha, jeszcze tylko dodam, wracając do poprzedniego mojego posta, że w środę rano dokończyłam przygotowywanie wypracowania, napisałam pracę na zajęciach i dziś dostałam ją z powrotem ocenioną na czwóreczkę. To chyba moja pierwsza ocena w tym semestrze. I od razu taka psująca średnią ;)

Z życia studentki - wersja II

Moje plany na następne 20 minut: spędzić czas w gronie moich ukochanych współlokatorek, pijąc z nimi herbatkę i zajadając się biszkopcikami (chleba na kolację jakoś zabrakło). Byłoby to jeszcze przyjemniejsze, gdyby nie świadomość, że powinnam przygotować wypracowanie z historii literatury amerykańskiej. Mam napisać je jutro na zajęciach, ale żeby dobrze poszło, muszę wiedzieć o czym pisać, a do tej pory niewiele w tej sprawie zrobiłam. Cóż, mówiąc językiem pseudopoetyckim: "brak mi weny", ale tak naprawdę powód jest prozaiczny: lenistwo i zmęczenie. Swoją drogą – ładnie można nazwać lenistwo, prawda? Da się użyć ładnych słów do opisania czegoś brzydkiego, przez co człowiek próbuje usprawiedliwić się przed samym sobą albo złagodzić wrażenie innych. Łatwo przy tym zapomnieć, że zakłamywanie rzeczywistości jest niebezpieczne. C.S. Lewis mistrzowsko ukazał ten fenomen w książce "Z milczącej planety" (polecam lekturę). Żeby był happy end, napiszę, że mam zamiar się przełamać i wziąć do roboty zaraz po kolacji – może później opiszę, co z tych zamiarów wynikło.

...i kręci się, kręci się koło za kołem...

Ostatnio ten wierszyk jest mi bliski. Prócz codziennych podróży maszyną po szynach ospale (SKM), w ubiegłym tygodniu trzy razy pokonałam trasę Reda-Gdynia-Bytów i z powrotem na kole za kołem (PKS).
Całe szczęście na uczelni koła za kołem nie ma :) W tym roku, oprócz pracy licencjackiej, czekają mnie głównie egzaminy, zaliczenia z oceną (czyli egzaminy pod inną nazwą) i zwyczajne zalki.
Dziś na przykład, jako element zaliczenia ćwiczeń z metodyki, razem z koleżanką Alą prowadziłam zajęcia dla Chińczyków. Otóż nasza uczelnia zaprosiła młodych ludzi z Chin, by sobie u nas postudiowali. Zanim jednak zaczną "normalną" naukę, mają podszkolić angielski i poznać lepiej polską kulturę. Naszym zadaniem było opowiedzieć im (po angielsku) o zimie w Polsce - jaka jest pogoda, co można robić, gdzie warto pojechać. Przygotowałyśmy trochę zdjęć i filmików, nie zapominając o ikonie polskiej kultury - ADAMIE MAŁYSZU :) Przy okazji dowiedziałyśmy się trochę o zimie w Chinach. Wiecie, że oni mają MIESIĄC wolnego od szkoły zimą? I TRZY MIESIĄCE wakacji latem? Brzmi nieźle. Ale nie ma co zazdrościć - nie mają Świąt Bożego Narodzenia. I nie mogą głośno mówić o tym, że wierzą w Jezusa. A ja mogę i właśnie o tym najchętniej nie tyklo mówię, ale i śpiewam :)